یادداشت| در میانه جنگ، وقتی خدمت خاموش نمی‌شود

جنگ، فقط انفجار و ویرانی نیست؛ گاهی صدایش در نفس‌های مردم می‌پیچد، در دل‌هایی که بی‌آنکه دیده شوند، لرزشی از ترس را با خود حمل می‌کنند. در چنین روزهایی، شهرها چهره دیگری به خود می‌گیرند؛ خیابان‌ها همچنان زنده‌اند، اما گویی سکوتی باریک میان آدم‌ها کشیده شده است. سکوتی که بیش از هر چیز، نیاز به همراهی دارد.

در این میان، بهزیستی نامی است که شاید در هیاهوی خبرهای ناآرام کمتر شنیده شود، اما در دل بحران‌ها، همیشه چراغ کوچکی روشن نگه می‌دارد. چراغی که روشن ماندنش یعنی: هنوز کسی هست که مراقب باشد، کسی که در میان دود و اضطراب، دستش را به‌سوی نیازمندان دراز کند.

در روزهایی که خبرها با دل مردم بازی می‌کرد، همکاران ما در بهزیستی، با همان آرامش همیشگی در کنار افراد دارای معلولیت، سالمندان، کودکان و خانواده‌هایی بودند که بیش از همیشه به امنیت عاطفی نیاز داشتند. مددکارانی که ساعت‌ها وقت می‌گذاشتند تا حرف دل خانواده‌ای شنیده شود. روان‌شناسانی که میان موج‌های بی‌امان نگرانی، پناهگاهی از آرامش می‌ساختند. نیروهایی که بی‌وقفه تلاش می‌کردند هیچ‌کس در این روزهای دشوار تنها نماند.

در روابط عمومی، سهم ما شاید در ظاهر کوچک‌تر باشد، اما معنا و رسالتش همان مهر و همدلی است. کاغذ، صدا و تصویر ابزارهای ما بودند؛ ابزارهایی برای رساندن پیام امید. پیام‌هایی که گاه در قالب یک پادکست، گاه در شکل یک اینفوگراف ساده، دست دل مردم را می‌گرفت و آنها را از میانِ ترس عبور می‌داد.

در این روزها فهمیدیم که کلمات هم می‌توانند خدمت کنند؛ می‌توانند پناه شوند، همراه شوند، می‌توانند بگویند «ما هستیم»؛ حتی وقتی راه‌ها خاکستری است. یک جمله دلگرم‌کننده، گاهی کار همان دستی را می‌کند که کسی را از میان سیل عبور می‌دهد.

در دل جنگ، جایی میان صداهای ناآرام، ما آموختیم که خدمت هیچ‌گاه متوقف نمی‌شود. آموختیم امید، از کوچک‌ترین نشانه‌ها متولد می‌شود؛ از یک تماس ساده، یک لبخند، یک پیام کوتاه، یک دل‌گرمی بی‌صدا. و دانستیم وقتی مردمْ نگرانِ فردایند، وظیفه ماست که فردا را اندکی روشن‌تر نشان دهیم.

جنگ، روزهای سختی دارد؛ اما در همان روزهاست که می‌توان انسانیت را روشن‌تر دید. می‌توان فهمید خدمت چقدر عمیق‌تر از یک وظیفه است؛ چقدر می‌تواند مرهم باشد، حتی اگر فقط در قالب یک واژه آرام‌کننده باشد.

بهزیستی در این روزها، بیش از یک سازمان؛ یک همراه است. همراهی که ثابت می‌کند تا وقتی مهربانی پابرجاست، حتی در میان سایه جنگ هم امید خاموش نمی‌شود.

شکیبا کولیوند

مدیر روابط عمومی بهزیستی استان همدان